2. Aşağıda Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur adlı romanından bir parça verilmiştir.
Mümtaz, ağabeyi dediği amcasının oğlu İhsan hastalandığından beri doğru dürüst sokağa çıkmamıştı.
Doktor çağırmak, eczaneye reçete götürüp ilaç getirmek, komşunun evinden telefon etmek gibi şeyler bir tarafa bırakılırsa bu haftayı hemen hemen ya hastanın başucunda yahut da kendi odasında kitap okuyarak, düşünerek, yeğenlerini avutmaya çalışarak geçirmişti. İhsan iki gün kadar ateşten, hâlsizlikten, sırt ağrılarından şikâyet etmiş, sonra birdenbire zatürre fevkaladelik hâlini ilan etmiş, evin içinde korkudan, telaştan, üzüntüden, bir türlü ağızlardan düşmeyen ve bakışlardan eksilmeyen temennilerden saltanatını, o yıkım psikolojisini kurmuştu. Herkes, İhsan’ın hastalığının verdiği üzüntü ile uyuyor; onunla uyanıyordu.
Bu sabah, tren düdüklerinin büsbütün başka korkularla kanattığı uykusundan Mümtaz gene bu üzüntü ile uyandı. Saat dokuza yaklaşıyordu. Bir müddet yatağının kenarına oturup düşündü.
Bu parçaya göre Mümtaz’ın kendini daha iyi hissetmesi için ne yapması gerektiğiyle ilgili bir öneri yazınız?