1. Osmanlı askerî teşkilâtında kendilerine toprak tahsis edilen askerî sınıfa sipahi adı verilmekteydi. Sipahiye verilen tımar hem toprağı hem de üzerindeki köylüleri kapsardı. Bu bakımdan devlet, tımarlı sipahiye başka yetkiler vererek onu taşradaki düzenden de sorumlu tutmuştu. Tımarlı sipahiler, kendilerine tahsis edilen toprağın mülkiyetine sahip olmadıkları gibi tımarı dâhilindeki köylülerin efendisi de değillerdi. Diğer yandan sipahi, kanunsuzluk eden birini tutuklama yetkisine sahipti. Sipahi, tımarının olduğu beldede ikâmet ederdi.
Sefer zamanında ise toprak geliriyle beslediği askerlerle orduya katılarak askerî görevlerini yerine getirirdi.
Sipahi, kanunnamelerle belirlenen vergilerin haricinde herhangi bir vergi alamazdı. Kurallara aykırı davranan sipahi tımarını kaybederdi.
Tımarlı sipahinin toprak üzerinde bazı hakları vardı. Tımarlı sipahi, devletin toprak yasalarını uygular, boş toprakları “tapu resmi” denilen sözleşmeyle peşin para veya kira karşılığında talep eden köylünün tasarrufuna verirdi. Köylü ise toprağı sürekli işlemeyi ve zorunlu vergileri ödemeyi üstlenirdi. Ekinlik, bostan veya çayır olarak aldığı toprağın kullanımını değiştiremezdi. Köylü, toprağı üç yıl boyunca bir neden olmaksızın boş bırakırsa sipahi toprağı başkasına verebilirdi.
Bu bilgilerden hareketle tımarlı sipahinin Osmanlı toprak sistemindeki rolünü açıklayınız.