3. Az gittiler, uz gittiler, dere tepe düz gittiler; günlerin birinde yüce bir dağın eteğine vardılar. Baktılar ki bu dağın tepesi karlı, etekleri çayır çimen, bağ bahçe. Kerem dedi:
– Sofu kardeş, bu dağın adına Sultan Dağı derler. Bu dağın başından duman, sis eksik olmaz. Bunun tipisi, boranı çok yolcunun, bezirgânın canını almıştır. Tez vakitte bundan uzaklaşalım.
Tam dağın gediğini aşmak üzereyken bunların üzerini sis, duman bürüdü; yollarını kaybettiler, ne yana gideceklerini bilemediler.
Bu parçanın konusunu yazınız.